წმ. მარკოზ მონაზონი (განშორებული) - ციტატები, გამონათქვამები

ქრისტეში ნათელღებულებს საიდუმლოდ აქვთ მინიჭებული მადლი, რომელიც იმდენად მოქმედებს, რამდენადაც მცნებებს ვასრულებთ და განუწყვეტლივ გვეხმარება ფარულად. მაგრამ ჩვენს ხელშია ვაკეთოთ თუ არ ვაკეთოთ სიკეთე ძალისაებრ ჩვენისა.

უპირველეს ყოვლისა, ის (მადლი) ღვთიური კრძალვით აღვიძებს სინდისს, რის გამოც ბოროტების მოქმედებმა შეინანეს და ღმერთს სათნოეყვნენ.

სულიწმინდის მადლი ერთია და უცვლელი, მაგრამ თითოეულში მოქმედებს თავისებურად, როგორც მას უნდა.

როგორც მიწაზე გარდამოსული წვიმა მცენარეებს მათთვის დამახასიათებელ თვისებებს ანიჭებს, ტკბილს – სიტკბოს, მაგარს – სიმაგრეს, ამგვარადვე, მორწმუნის გულში შემავალი მადლი ცვლილების გარეშე შესაბამის ძალას ანიჭებს სათნოებებს.

უმჯობესია მოყვასისთვის ღვთისმოშიშებით ვილოცოთ, ვიდრე რაიმე ცოდვაში ვამხილოთ ის.

სთხოვე უფალს, აგიხილოს გულის თვალნი და მაშინ დაინახავ ლოცვისა და კითხვისგან მიღებულ სარგებელს, რაც გამოცდილებით დადასტურებულა.

რასაც ლოცვის გარეშე ვამბობთ ან ვაკეთებთ, შემდგომში ან ცოდვისმიერი, ან საზიანო აღმოჩნდება და ჩვენთვის მიუწვდომელი სახით საქმეებით გვამხელს.

ლოცვასაც სათნოება ეწოდება, თუმცა ის არის სათნოებათა დედა, რამეთუ ქრისტესთან შეერთებით შობს მათ.

ვინც ხორციელად ლოცულობს და ჯერ კიდევ არა აქვს სულიერი გულისხმისყოფა, იმ ბრმას ემსგავსება, რომელიც ღაღადებდა: „ძეო დავითისო, შემიწყალე მე!“ (მარკოზი 10.48).

გონიერად მლოცველი მოწეულ მწუხარებას გადაიტანს, გულღვარძლიანს კი ჯერ კიდევ ვერ ულოცია წმინდად.